سرودن یا نسرودن؟

نوشته : علی ذبیحی ( پژوهشگر و نویسنده )

سرودن شعر بومی خودباوریِ متجلی شده از نهادِ پنهان انسان‌ها است که می‌تواند با نگاهی هدفمند، بسیاری از جان‌های آرام گرفته را بیدار نماید. اما آیا  سرودن به زبان مازندرانی که از سویی در معرض انقراض و نابودی است و از دیگر سو ‌نسبت به زبان رسمی کشور چندان پُرمخاطب نیست ضرورتی دارد؟ آیا بهتر نیست شاعران بومی‌گرای این زبان با سرودن شعر به زبانی پُرمخاطب چون فارسی، در پی دست یافتن به زبان شعری مستحکم‌تری بوده و به مخاطبین بیشتری دست‌یابند؟ پس سرودن به این زبان چه معنا و مفهومی خواهد داشت؟


ادامه مطلب ...